ՀԱՊԿ այսբերգի երեսն է, իսկ բուն խնդիրը՝ «ջրի տակ»

Warning: sprintf(): Too few arguments in /home/akcentam/public_html/yerevanlur.am/wp-content/themes/covernews-pro/lib/breadcrumb-trail/inc/breadcrumbs.php on line 507

ՀԱՊԿ այսբերգի երեսն է, իսկ բուն խնդիրը՝ «ջրի տակ»

Հայաստանին ՀԱՊԿ աջակցության փաստաթուղթը չի ստորագրվել, դրա որոշ կետեր ուղարկվել են լրամշակման, Երևանում ՀԱՊԿ Վեհաժողովից հետո հայտարարել է կազմակերպության ԳՔ Ստանիսլավ Զասը, ասելով, թե փաստաթուղթն ընդհանուր առմամբ համաձայնեցված է: Թե ինչ կետեր են, որ ուղարկվել են լրամշակման և ինչու, Զասը չի մանրամասներ: Կմանրամասնի՞ դրանք Երևանը, կերևա առաջիկայում: Ենթադրվում է, որ Հայաստանը պետք է դժգոհ լինի այդ հանգամանքից, թեև, իհարկե ամեն ինչ կախված է նրանից, թե գործընթացը որքանով է լուրջ՝ այսինքն բովանդակային, եթե անգամ կան անհամաձայնություններ, և որքանով է պարզապես ձևական ու ՀԱՊԿ անդամները ժամանակ են ձգում Հայաստանին աջակցելու հարցում Երևանին ինչ որ հույսեր տալով: Իհարկե այս դեպքում էլ «մեղավորը» կլինի նա, ով ունի՞ այդպիսի հույսեր: Սակայն, Երևանը հազիվ թե ունի այդպիսիք: Խնդիրը տվյալ պարագայում այն է, թե Հայաստանն ի՞նչ քայլեր ունի անելու, եթե ՀԱՊԿ հարցում չի հասնում որևէ գործնական, թեկուզ մասնակի հաջողության: Այստեղ հրապարակի վրա եղածը միայն ՀԱՊԿ լքելն է: Առաջին հայացքից դա այն է, ինչ նվազագույնը պետք է կատարել:

Բայց, առաջանում է մյուս հարցը՝ իսկ ի՞նչ խնդիր է լուծվում դրանով: Գործնականում՝ ոչ մի: Այստեղ բերվում է մյուս փաստարկը, որ թողնելով ՀԱՊԿ, Հայաստանը կարժանանա Արևմուտքի ավելի մեծ օգնության: Այդ դեպքում սակայն պետք է գործել կամ խոսել ամբողջական տրամաբանության մեջ և հայտարարել, որ Հայաստանը պետք է թողնի նաև Ռուսաստանը, որովհետև հազիվ թե Արևմուտքը չի հասկանում, որ ՀԱՊԿ դա Ռուսաստանն է ու, Հայաստանի՝ ֆորմալ առումով ՀԱՊԿ անդամ լինելը չէ խնդիրը, այլ հենց ՌԴ-ն: Ըստ այդմ առաջանում է հարցը՝ թողնու՞մ ենք, խզու՞մ ենք կապը ՌԴ հետ, հայտարարու՞մ ենք Մեծ պայմանագրի լուծարման մասին և դնում Հայաստանից ռուսական ռազմակայանի և ռուս սահմանապահների դուրսբերման հարցը: Այստեղ լռություն է, որովհետև այստեղ արդեն խնդիրը իսկապես բարդ է և դուրս է գալիս պարզապես հայտարարությունների մակարդակից: Սա արդեն Ռուսաստանին «պատերազմ» հայտարարելու պես մի բան է և դրա մասին հայտարարելը արդեն ունի լուրջ բնույթ:

Բայց, եթե խոսակցությունը չի ծավալվելու մինչ այդ լուրջ գիծը, մնացյալի մասին խոսելը դառնում է բավականին անպտուղ և անարդյունք, քանի որ բուն խնդիրը հենց Ռուսաստանն է: Սակայն, այստեղ կա հարցի մյուս կողմը: Իսկ, խնդիրն այդպիսի լրջությամբ դնելու դեպքում Հայաստանը լուծու՞մ է ինչ որ խնդիր, թե՞ ընդամենը հավաքում նորերը եւ բարդացնում եղածը: Սա կախված է այն բանից, թե Հայաստանն ինչ այլընտրանք է ստանում: Այստեղ է, որ կանգնում ենք ամենամեծ բացի առաջ, հատկապես հաշվի առնելով նաև այն խնդիրները, որ առկա են աշխարհաքաղաքական իրողությունների պրոյեկցիայով: Այստեղ իհարկե գալիս է մեկ այլ փաստարկ, թե՝ Հայաստանին ավելի չեն օգնի, քանի դեռ Հայաստանը չի հրաժարվել այն ճամբարից, որում է: Թվում է իսկապես երկաթյա փաստարկ է:

Հոդվածն ամբողջությամբ՝ https://www.1in.am/

Հրապարակման հեղինակը

Միացիր մեր կայքին